بين ميزان نابساماني خانواده و اعتياد جوانان رابطه وجود دارد

نتايج يك پايان نامه در دانشگاه علامه طباطبايي نشان داد: 72 درصد از خويشاوندان فرد معتاد مصرف مواد مخدر را عملي ضد ارزشي نمي شمارند، بنابراين كنترلي نيز وجود نخواهد داشت.

به گزارش ايسنا، اسماعيل راشدي در پايان نامه كارشناسي مددكاري اجتماعي خود با عنوان «بررسي روابط عوامل اجتماعي با اعتياد به مواد مخدر جوانان» آورده است: بين ميزان نابساماني خانواده و اعتياد جوانان به مواد مخدر رابطه معني داري وجود دارد، بدين معني كه هر چه ميزان نابساماني خانواده بيشتر باشد اعتياد به مواد مخدر نيز بيشتر خواهد شد و به عبارت ديگر نابساماني خانواده در بروز اعتياد موثر است.

مولف در اين پايان نامه كه در سال 1380 به راهنمايي دكتر محمد زاهدي اصل در دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه علامه طباطبايي بر روي معتادين 15 تا 30 ساله اي كه در مدت 3 ماه (مهر، آبان و آذر 1379)  به بهزيستي شهرستان مراغه مراجعه كرده اند، انجام شده است، مي افزايد: 50 درصد از معتادين سن شروع اعتياد آنها در گروه سني 20- 24 سالگي است و 24 درصد از آنها بين 13 تا 19 سالگي و 36 درصد بقيه در گروه سني 25 – 30 سالگي قرار دارند بنابر اين مي توان گفت كه جوانان 20 تا 24 ساله بيشتر در معرض اعتياد به مواد مخدر قرار دارند.

در ادامه نتايج اين پايان نامه آمده است: 56 درصد از خانواده  معتادان كنترلي در مورد مصرف مواد مخدر ندارند يعني مصرف مواد مخدر را ضد ارزش نمي شمارند و حتي 24 درصد آنها آن را به نوعي ارزش مي شمارند در حالي كه در گروه غير معتاد 96 درصد از خانواده هاي آنها مصرف مواد مخدر را نمي پسندند آن را ضد ارزش مي شمارند، بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه عدم كنترل خانواده (يا ضد ارزش به شمار نياوردن مصرف مواد مخدر) در اعتياد فرزندان تاثير مستقيم دارد.

مولف در نتايج اين پايان نامه نشان داد: در خانواده گروه معتادين 34 درصد مجرم و زنداني ديده مي شود كه از مجموع آن 6 درصد مجرم و زنداني بودن پدر، 16 درصد  برادر، 10 درصد ساير و 2 درصد هر دو ديده مي شود. در حالي كه اين ارقام درگروه غير معتادين بسيار كم يا صفر است، بنابراين وجود مجرم و زنداني در اعضاي خانواده نيز در اعتياد و نابهنجاري جوانان نقش دارد.

در خاتمه اين پايان نامه خاطر نشان شده است: از آنجا كه ارتباط با افراد نامناسب و معتاد سرآغاز اعتياد به مواد مخدر است . بنابراين گزينش درست و نحوه ارتباط با افراد پيرامون از اهميت به سزايي برخوردار است. براي كنترل بهتر ارتباطات و دوستان فرزندان توسط والدين جا دارد تا ارتباط و ملاقات فرزندان را با دوستانشان فارغ از هر گونه تعصب و ملاحظه، منحصر به خانه نمود. ارتباط صميمانه با دوستان، فرزندان و استقبال از آنها در خانه و اعطاي استقلال براي ملاقات هاي آنها، مي تواند اقدامي در جهت ارزيابي دقيقي از دوستان وي باشد.